—Γκοοοολ για την AIIIIIIK! —φώναξε ο Τόμι Ένγκστραντ στο ραδιόφωνο.
—Γκολ! Τι γκολ, Θεέ μου! —αναφώνησε ο Άρνε, χτυπώντας τα γόνατά του μπροστά στο μεγάλο έπιπλο με το ραδιόφωνο.
Είχε ονειρευτεί εκείνη τη νίκη σε όλη του τη ζωή. Γεννημένος στη Σόλνα, όταν ολόκληρη η γειτονιά ζούσε για την AIK, ήταν βέβαιος πως είχε μάθει να λέει «AIK» σχεδόν την ίδια στιγμή που έλεγε «μπαμπά». Έκανε τα πρώτα του βήματα με μια ξεφούσκωτη μπάλα στην αυλή, όχι μακριά από το Ρόσουντα, τότε που τα χωμάτινα γήπεδα υπήρχαν ακόμη και τα αγόρια έπαιζαν ώσπου να πέσει το σκοτάδι.
Στα δεκαεπτά του έπαιζε στην ομάδα νέων και ήταν ο πρώτος σκόρερ. Μα όταν πέθανε ο πατέρας του, λίγες εβδομάδες πριν του δοθεί η ευκαιρία να αγωνιστεί στην πρώτη ομάδα, αναγκάστηκε να πιάσει δουλειά. Μπαρκάρισε ως ναυτόπαις στα πλοία της εταιρείας Transatlantic που εκτελούσαν το δρομολόγιο ανάμεσα στο Γκέτεμποργκ και το Χαλ, και το ποδόσφαιρο έμεινε στη στεριά. Στο ναυτικό του μπαούλο κουβαλούσε πάντα τη μαύρη και κίτρινη φανέλα με το νούμερο εννέα.
Ύστερα από μερικά χρόνια στη θάλασσα ανέβηκε βαθμούς, όμως μια μέρα, στο λιμάνι του Γκέτεμποργκ, ενώ το πλοίο ήταν ακινητοποιημένο για επισκευές, έβγαλε τη φανέλα, την κοίταξε για ώρα πολλή και ένιωσε πως κάτι είχε τελειώσει. Άφησε τη ζωή στη θάλασσα. Δούλεψε σε καφέ, πούλησε λαχεία, έκανε περιστασιακές δουλειές, ώσπου βρήκε θέση ταχυδρόμου στη Στοκχόλμη, με υπηρεσιακό ποδήλατο και καθορισμένες διαδρομές.
Κάθε Κυριακή ο Άρνε καθόταν με το εσώρουχο μπροστά στο ραδιόφωνο, έπινε καφέ και λιμάριζε τα νύχια των ποδιών του ακούγοντας το Sportextra. Για πολλά χρόνια η AIK αναφερόταν μόνο επιγραμματικά — το αποτέλεσμα, ο αριθμός των θεατών. Τα μεγάλα ρεπορτάζ μιλούσαν πάντα για τη Μάλμε FF, την IFK Γκέτεμποργκ ή τη Νόρκεπινγκ.
Στο αγαπημένο του στέκι, το Kvarnen στο Σέντερ, οι φίλοι τον πείραζαν:
—Έλα, Άρνε, δεν θα αρχίσεις να υποστηρίζεις μια κανονική ομάδα;
Εκείνος απαντούσε ήρεμα:
—Μια μέρα θα πάρουμε το πρωτάθλημα.
Τα χρόνια πέρασαν. Η όρασή του χειροτέρεψε, οι αρθρώσεις πονούσαν, η σύνταξη ήταν μικρή. Όμως το σήμα της AIK έμενε πεισματικά καρφιτσωμένο στο πέτο του σακακιού του. Δεν ήταν πια περηφάνια — ήταν πείσμα. Κάποτε θα συνέβαινε.
Και ήρθε η σεζόν που όλα λειτούργησαν. Η AIK ήταν πρώτη στη βαθμολογία. Καλύτερη επίθεση. Λιγότερα γκολ παθητικό.
—Γκοοοολ για την AIIIIIIK!
Όταν ακούστηκε το τελικό σφύριγμα, ο Άρνε ήταν όρθιος και γρονθοκοπούσε τον αέρα. Φόρεσε το καλύτερό του κοστούμι, τη μαύρη και κίτρινη γραβάτα, και βγήκε έξω. Πήρε ένα ταξί Volvo από την πλατεία.
—Πάμε μια βόλτα στην πόλη κορνάροντας, είπε. Η AIK είναι πρωταθλήτρια Σουηδίας.
Διέσχισαν τη Sveavägen. Κρατούσε μια μικρή μαύρη και κίτρινη σημαία έξω από το παράθυρο. Στο Kvarnen οι φίλοι ήταν ήδη μαζεμένοι. Μόλις είδαν το αυτοκίνητο, σηκώθηκαν και άρχισαν να χειροκροτούν.
—Κόψε ταχύτητα, αλλά μην σταματήσεις, είπε ο Άρνε, ενώ τα δάκρυα κυλούσαν στο πρόσωπό του.
Στο σπίτι κρέμασε τη σημαία στην εξώπορτα. Η καρδιά του χτυπούσε δυνατά, σχεδόν βίαια. Ξάπλωσε στο κρεβάτι χωρίς να γδυθεί και άναψε το ραδιόφωνο. Ο ρεπόρτερ μετέδιδε ζωντανά από τους πανηγυρισμούς στο Ρόσουντα.
Χαμογέλασε.
Ύστερα ήρθε εκείνο το ξερό χτύπημα στο στήθος.
Προσπάθησε να πάρει ανάσα, μα είδε το δωμάτιο να θολώνει.
Και εκείνη τη στιγμή, ολόκληρος ο κόσμος λεγόταν AIK.
.jpg)
