Det europeiska cupspelets kanske största sensation inträffar på Arena Khimki i Moskva, där AIK (med Amnesty Internationals logotyp på bröstet då alkoholreklam är förbjuden av UEFA) vänder 0-1 på hemmaplan mot CSKA, rankat som 16:e bästa lag i Europa, till 2-0 inför 14.327 nästan stumma åskådare. Kwame Karikari springer igenom och gör 1-0 efter sju minuter och Martin Lorentzson stöter in 2-0 på stolpretur efter skott av Nils-Eric Johansson när matchuret visar 92:03. efter att hemmalaget missat målet alt. skjutit i trävirket. Världsklassinsats av Ivan Turina, för dagen i orange tröja. Avslut: 20-7 (9-2 på mål) i hemmafavör. AIK är därmed klart för sitt andra - och hittills sista - gruppspel i Europacuperna.
—Γκολ! Τι γκολ, Θεέ μου! —αναφώνησε ο Άρνε, χτυπώντας τα γόνατά του μπροστά στο μεγάλο έπιπλο με το ραδιόφωνο.
Είχε ονειρευτεί εκείνη τη νίκη σε όλη του τη ζωή. Γεννημένος στη Σόλνα, όταν ολόκληρη η γειτονιά ζούσε για την AIK, ήταν βέβαιος πως είχε μάθει να λέει «AIK» σχεδόν την ίδια στιγμή που έλεγε «μπαμπά». Έκανε τα πρώτα του βήματα με μια ξεφούσκωτη μπάλα στην αυλή, όχι μακριά από το Ρόσουντα, τότε που τα χωμάτινα γήπεδα υπήρχαν ακόμη και τα αγόρια έπαιζαν ώσπου να πέσει το σκοτάδι.
Στα δεκαεπτά του έπαιζε στην ομάδα νέων και ήταν ο πρώτος σκόρερ. Μα όταν πέθανε ο πατέρας του, λίγες εβδομάδες πριν του δοθεί η ευκαιρία να αγωνιστεί στην πρώτη ομάδα, αναγκάστηκε να πιάσει δουλειά. Μπαρκάρισε ως ναυτόπαις στα πλοία της εταιρείας Transatlantic που εκτελούσαν το δρομολόγιο ανάμεσα στο Γκέτεμποργκ και το Χαλ, και το ποδόσφαιρο έμεινε στη στεριά. Στο ναυτικό του μπαούλο κουβαλούσε πάντα τη μαύρη και κίτρινη φανέλα με το νούμερο εννέα.
Ύστερα από μερικά χρόνια στη θάλασσα ανέβηκε βαθμούς, όμως μια μέρα, στο λιμάνι του Γκέτεμποργκ, ενώ το πλοίο ήταν ακινητοποιημένο για επισκευές, έβγαλε τη φανέλα, την κοίταξε για ώρα πολλή και ένιωσε πως κάτι είχε τελειώσει. Άφησε τη ζωή στη θάλασσα. Δούλεψε σε καφέ, πούλησε λαχεία, έκανε περιστασιακές δουλειές, ώσπου βρήκε θέση ταχυδρόμου στη Στοκχόλμη, με υπηρεσιακό ποδήλατο και καθορισμένες διαδρομές.
Κάθε Κυριακή ο Άρνε καθόταν με το εσώρουχο μπροστά στο ραδιόφωνο, έπινε καφέ και λιμάριζε τα νύχια των ποδιών του ακούγοντας το Sportextra. Για πολλά χρόνια η AIK αναφερόταν μόνο επιγραμματικά — το αποτέλεσμα, ο αριθμός των θεατών. Τα μεγάλα ρεπορτάζ μιλούσαν πάντα για τη Μάλμε FF, την IFK Γκέτεμποργκ ή τη Νόρκεπινγκ.
—Έλα, Άρνε, δεν θα αρχίσεις να υποστηρίζεις μια κανονική ομάδα;
Εκείνος απαντούσε ήρεμα:
—Μια μέρα θα πάρουμε το πρωτάθλημα.
Τα χρόνια πέρασαν. Η όρασή του χειροτέρεψε, οι αρθρώσεις πονούσαν, η σύνταξη ήταν μικρή. Όμως το σήμα της AIK έμενε πεισματικά καρφιτσωμένο στο πέτο του σακακιού του. Δεν ήταν πια περηφάνια — ήταν πείσμα. Κάποτε θα συνέβαινε.
Και ήρθε η σεζόν που όλα λειτούργησαν. Η AIK ήταν πρώτη στη βαθμολογία. Καλύτερη επίθεση. Λιγότερα γκολ παθητικό.
—Γκοοοολ για την AIIIIIIK!
Όταν ακούστηκε το τελικό σφύριγμα, ο Άρνε ήταν όρθιος και γρονθοκοπούσε τον αέρα. Φόρεσε το καλύτερό του κοστούμι, τη μαύρη και κίτρινη γραβάτα, και βγήκε έξω. Πήρε ένα ταξί Volvo από την πλατεία.
—Πάμε μια βόλτα στην πόλη κορνάροντας, είπε. Η AIK είναι πρωταθλήτρια Σουηδίας.
Διέσχισαν τη Sveavägen. Κρατούσε μια μικρή μαύρη και κίτρινη σημαία έξω από το παράθυρο. Στο Kvarnen οι φίλοι ήταν ήδη μαζεμένοι. Μόλις είδαν το αυτοκίνητο, σηκώθηκαν και άρχισαν να χειροκροτούν.
—Κόψε ταχύτητα, αλλά μην σταματήσεις, είπε ο Άρνε, ενώ τα δάκρυα κυλούσαν στο πρόσωπό του.
Στο σπίτι κρέμασε τη σημαία στην εξώπορτα. Η καρδιά του χτυπούσε δυνατά, σχεδόν βίαια. Ξάπλωσε στο κρεβάτι χωρίς να γδυθεί και άναψε το ραδιόφωνο. Ο ρεπόρτερ μετέδιδε ζωντανά από τους πανηγυρισμούς στο Ρόσουντα.
Χαμογέλασε.
Ύστερα ήρθε εκείνο το ξερό χτύπημα στο στήθος.
Προσπάθησε να πάρει ανάσα, μα είδε το δωμάτιο να θολώνει.
Και εκείνη τη στιγμή, ολόκληρος ο κόσμος λεγόταν AIK.
Kurre Hamrin snurrar hejvilt med IFK-försvaret, gör två mål och spelar fram till två när AIK vänder 1-2 till 5-2 inför 16.607 på Ullevi. Skandalscener i andra halvlek när "Fölet" Berntsson vinkas av för offside: ett dussin tombuteljer kastas in på plan, varav ett par missar linjedomaren med någon decimeter. "Massa" Alfredsson kommenterar: "Om Kurre kunde få en inner, som förstod och underkastade sig hans intentioner, skulle han framstå ännu mer."
Ett helsvart AIK förlorar 0-1 mot Lech Poznań inför 14.750 på Stadion Miejski men går vidare till EL. Stormatch av Ivan Turina, som håller nollan i 72 minuter. Ca. 1000 i bortafölje och imponerande bengalbränning: de "skyldiga" plockas ut av polisen och får böta 600 euro (insamling organiseras omedelbart).
Fanzinet Min Enda Ståplats, 2013: "Lech Poznan away, verkligen en resa jag aldrig kommer att glömma och efter allt som hände kan jag inte säga något annat än att det var en av de bästa resorna jag hittills åkt på. Bränningen som genomfördes i Polen bidrog starkt till att AIK:s anseende ute i Europa ökade, vi har fått massor av bra respons och credd från många olika håll. Pyroteknik är inget brott!"
Aveva sognato quella vittoria per tutta la vita. Nato a Solna, quando tutto il quartiere viveva per l’AIK, era sicuro di aver imparato a dire “AIK” quasi nello stesso momento in cui diceva “papà”. Mosse i primi passi con un pallone sgonfio nel cortile, non lontano da Råsunda, quando i campi di ghiaia esistevano ancora e i ragazzi giocavano finché non calava il buio.
A diciassette anni giocava nella squadra juniores ed era il capocannoniere. Ma quando suo padre morì, poche settimane prima che avesse la possibilità di esordire in prima squadra, fu costretto a mettersi a lavorare. Si imbarcò come mozzo sulle navi della compagnia Transatlantic che facevano la rotta tra Göteborg e Hull, e il calcio rimase a terra. Nel suo baule da marinaio portava sempre con sé la maglia nera e gialla con il numero nove.
Dopo alcuni anni in mare fece carriera, ma un giorno, nel porto di Göteborg, mentre la nave era ferma per riparazioni, tirò fuori la maglia, la guardò a lungo e sentì che qualcosa era finito. Lasciò la vita di mare. Lavorò in un caffè, vendette lotterie, fece lavori saltuari, finché ottenne un impiego come postino a Stoccolma, con bicicletta di servizio e giri prestabiliti.
Ogni domenica Arne sedeva in mutande davanti alla radio, beveva caffè e si limava le unghie dei piedi mentre ascoltava Sportextra. Per molti anni l’AIK veniva menzionato solo di sfuggita — il risultato, il numero di spettatori. I grandi servizi parlavano sempre del Malmö FF, dell’IFK Göteborg o del Norrköping.
Alla sua osteria abituale, il Kvarnen a Söder, gli amici lo prendevano in giro:
—Ehi, Arne, non vuoi cominciare a tifare per una vera squadra?
Lui rispondeva con calma:
—Un giorno vinceremo lo scudetto.
Gli anni passarono. La vista peggiorò, le articolazioni facevano male, la pensione era scarsa. Ma il distintivo dell’AIK restava ostinatamente appuntato al bavero della giacca. Non era più orgoglio — era ostinazione. Prima o poi doveva succedere.
E arrivò la stagione in cui tutto funzionò. L’AIK era in testa alla classifica. Miglior attacco. Meno gol subiti.
—Gooooool per l’AIIIIIIK!
Quando risuonò il fischio finale, Arne era in piedi e tirava pugni nell’aria. Indossò il suo abito migliore, la cravatta nera e gialla, e uscì. Prese un taxi Volvo in piazza.
—Facciamo un giro per la città e suoniamo il clacson — disse. L’AIK è campione di Svezia.
Percorsero Sveavägen. Teneva una piccola bandiera nera e gialla fuori dal finestrino. Al Kvarnen gli amici erano già radunati. Quando videro l’auto si alzarono e cominciarono ad applaudire.
—Rallenta, ma non fermarti — disse Arne, mentre le lacrime gli scendevano sul viso.
A casa appese la bandiera alla porta d’ingresso. Il cuore batteva forte, quasi violentemente. Si sdraiò sul letto senza spogliarsi e accese la radio. Il cronista trasmetteva in diretta dai festeggiamenti a Råsunda.
Sorrise.
Poi arrivò quel colpo secco al petto.
Cercò di riprendere fiato ma vide la stanza offuscarsi.
E in quell’istante il mondo intero si chiamava AIK.
Champions League
Ararat-Armenia (b) 1-2 (kval)
1-0 3' Petros Avetisyan straff, 1-1 39' Chinedu Obasi, 2-1 45' Avetisyan. [1497]
Ararat-Armenia (h) 3-1 (kval)
1-0 47' Henok Goitom, 2-0 52' Goitom, 3-0 62' Sebastian Larsson straff, 3-1 77' Anton Kobyalko. [11.382]
Maribor (b) 1-2 (kval)
1-0 6' Rok Kronaveter, 1-1 28' Henok Goitom, 2-1 38' Saša Ivković. [7617]
Maribor (h) 3-2 e. förl. (kval)
1-0 4' Per Karlsson, 1-1 48' Andrej Kotnik, 2-1 61' Sebastian Larsson frispark, 3-1 93' Tarik Elyounoussi, 3-2 117' Alexandru Crețu. [19.179]
Europa League
Sheriff Tiraspol (b) 2-1 (kval)
0-1 12' sjm Andrej Lukić, 0-2 14' Kolbeinn Sigþórsson, 1-2 67' Yuriy Kendysh straff. [6341]
Sheriff Tiraspol (h) 1-1 (kval)
1-0 61' Nabil Bahoui, 1-1 86' Gabrijel Boban. [13.122]
Celtic (b) 0-2 (playoff)
1-0 48' James Forrest, 2-0 73' Odsonne Édouard. [40.885]
Celtic (h) 1-4 (playoff)
0-1 16' James Forrest, 1-1 33' Sebastian Larsson straff, 1-2 34' sjm Oscar Linnér, 1-3 86' Christopher Jullien, 1-4 90' Lewis Morgan. [28.410]
---
Vorskla Poltava (b) 2-3 (kval)
Facit 2000-2025
Hemma : 19 7 13 60-36 = 57,7% [12.184]
Borta : 11 10 18 38-47 = 41,0% [9.103]
Summa : 30 17 31 98-83 = 49,4% [10.644]
